Бұл мәтін бірінші жақтан жазылған және бірнеше оқырманның тәжірибесіне сүйенеді: есімдер өзгертілген, детальдар біріктірілген. Біз оны ұсыныс ретінде емес, әңгіме ретінде жариялаймыз.
Мен жиырма жыл темекі шектім. Күрт тастауды көрдім — төрт күнге ғана жетті. Екінші рет өзіме «ешқашан» деп уәде бермедім. Темекіні санап, санын апта сайын біреуге азайтуды шештім.
Бірінші апта оңай болды: жиырмадан он тоғызға түскенін ешкім байқамайды. Сосын қиындады. Бұрын көрінбейтін рәсімдер пайда болды: кофемен бірге темекі, жиналыс алдында темекі, әңгімеден шығу үшін темекі. Жартысын шеккім келмейтіні белгілі болды — маған үзіліс керек еді.
Алты айда күніне бес-алтыға жетіп, сонда тұрып қалдым. Мінсіз емес. Бірақ таңертеңгі жөтел қысқарды, бесінші қабатқа шығатын баспалдақ сынақ болудан қалды.
Толық бас тарту — ең аз тәуекелді нұсқа екенін білемін және өз жағдайымды мақсат ретінде ұсынбаймын. Тек қазір маған көмектесіп жүрген нәрсемен бөлісемін.
Бүгін кешке арналған пайдалы сұрақ. Темекілерімнің қайсысын қалаумен емес, әдетпен шегемін?
Көмек сұрауға тұрарлық кезде. Тастағыңыз келіп, жалғыз шыдай алмасаңыз, дәрігер қолдау мен дәлелденген әдістерді ұсына алады. Шұғыл белгілер болса, 103 немесе 112 нөміріне қоңырау шалыңыз.